Home » Blog » Het perfecte plaatje...

Het perfecte plaatje...

Gepubliceerd op 9 september 2019 20:15

Vandaag in het nieuws: uit een VN-rapport blijkt dat elke veertig seconden iemand een einde aan zijn leven maakt. Er sterven meer mensen door zelfdoding dan door oorlog. Onder jongeren tussen de 15 en 29 jaar is het de tweede doodsoorzaak.

En ik? De altijd lachende Freya? Ja, ook ik heb wel eens serieus met de gedachte rondgelopen, Toen alle kleur uit mij was verdwenen en het voelde alsof het leven me steeds weer kopje onder duwde.

Als twintiger had ik eigenlijk maar één openlijke wens: succesvol worden, als journalist en als mens. Want pas dan telde je echt mee en was je geslaagd… Ik straalde en was voor de buitenwereld vrolijk, ook als het vanbinnen zwart voelde.  Ik was de actrice in de film van mijn eigen leven. Durfde er niet voor uit te komen dat ik depressief was. Omdat ik me ervoor schaamde; het voelde alsof ik had gefaald. Ik moest gewoon sterker zijn. Wat minder piekeren en (nog) harder werken.

Stug volhouden, dan zou het wel overgaan...

Nou, niet dus.

Daar bleken hulpverleners en pillen voor nodig.

Uiteindelijk klaarde het in mij op en vond ik mezelf terug.

Inmiddels ben ik 45 en schrijf erover in Engel. Openhartig, óók over de depressie die ik had en over de impact van mijn spastische lijf. Ik schrijf ongecensureerd. En dat betekent dat ik ook mijn donkere, uitgeputte kant blootgeef. Niet omdat ik er trots op ben, puur omdat ik hecht aan echtheid.

En die echtheid lijkt in de huidige tijd – waar het succes voor velen steeds meer lijkt af te hangen van het aantal likes – behoorlijk in het gedrang te komen. 

Heb ik gefaald omdat er een periode was waarin ik mijn leven niet aankon?

Ik denk het niet. Toch voelde dat zo toen ik er middenin zat. Want de mensen om me heen leken zoveel sterker en succesvoller.

Op social media stralen we, eten we fantastische gerechten, maken we mooie reizen, en vindt iedereen zijn leven een fantastisch feest. Het perfecte plaatje dat iedereen van zichzelf durft te delen, waaraan iedereen – al dan niet bewust – lijkt te moeten voldoen.

Terwijl uit het VN-rapport blijkt dat ongelooflijk veel mensen zich zo radeloos voelen dat ze een einde aan hun leven maken.

Waar blijft er ruimte voor het echte verhaal?

Voor het verhaal achter die stralende lach?

Juist in deze tijd van het Perfecte Plaatje heb ik besloten om mijn ware verhaal te vertellen.

 

Inmiddels ligt mijn depressie jaren achter me, maar ik voel mee met degenen voor wie elke dag een opgave is. Ik kan alleen maar zeggen, probeer niet op te geven. Neem iemand in vertrouwen, zodat je je zorgen kunt delen en van daaruit verder kunt kijken welke weg je wilt bewandelen. Er voor uitkomen is geen falen, maar juist moedig!

Het leven is niet altijd makkelijk. Uit een dal klimmen gaat met vallen en opstaan en kost tijd. Ik hoop ontzettend dat je jezelf die tijd gunt. Want je bent het waard.

  


Reactie plaatsen

Reacties

Maya
12 dagen geleden

Wat heb je dat weer oprecht (en) mooi verwoord lieve Freya!